„Aniołowie w Przestrzeni Dźwięku” — wernisaż wystawy Roberta Jundo
To sztuka, która nie opowiada — ona rezonuje. Widz nie tyle patrzy, ile zostaje wciągnięty w subtelny dialog pomiędzy światłem odbitym od metalu a cieniem, który rodzi się w jego własnej wyobraźni.
„Aniołowie w Przestrzeni Dźwięku” wernisaż: 20 marca 2026, godz. 17.00 górne foyer Teatru Muzycznego w Łodzi
„Aniołowie w Przestrzeni Dźwięku” Roberta Jundo to cykl, który nie tyle prezentuje grafiki, ile otwiera bramy do innego wymiaru percepcji. Artysta posługuje się grafiką cyfrową nadruku solwentowego na blachach tytanowo‑cynkowych, tworząc dzieła, które pulsują napięciem pomiędzy tym, co współczesne, a tym, co zakorzenione w wielowiekowej tradycji graficznej. W jego rękach technologia nie jest narzędziem, lecz alchemicznym retortem, w którym łączą się echa akwaforty i akwatinty — technik dawnych mistrzów — z drżącą, świetlistą materią cyfrowego pigmentu.
Każda blacha staje się tu jak płyta rezonansowa, na której zapisano nie tylko obraz, lecz także drganie świata. Jundo nie przedstawia aniołów w sposób dosłowny — on je przywołuje. One rodzą się z dźwięku, z częstotliwości, z niewidzialnych fal, które artysta potrafi uchwycić niczym sejsmograf metafizycznych wstrząsów. W tych pracach anioł nie jest figurą, lecz zjawiskiem; nie jest postacią, lecz obecnością.
To sztuka, która nie opowiada — ona rezonuje. Widz nie tyle patrzy, ile zostaje wciągnięty w subtelny dialog pomiędzy światłem odbitym od metalu a cieniem, który rodzi się w jego własnej wyobraźni. Blacha tytanowo‑cynkowa, chłodna i przemysłowa, pod dotykiem artysty staje się niemal organiczna — jakby pamiętała dźwięki, które ją kształtowały, i szeptała je dalej.
W tej wystawie muzyka nie jest tłem, lecz fundamentem. To ona wyznacza rytm kompozycji, prowadzi linię, rozświetla przestrzeń. Aniołowie Jundo są jak akordy — jedne jasne, inne mroczne, wszystkie jednak zanurzone w harmonii, która przekracza granice zmysłów. To spotkanie dwóch porządków: materialnego i duchowego, technologicznego i sakralnego, graficznego i dźwiękowego.
„Aniołowie w Przestrzeni Dźwięku” to wystawa, którą się nie tylko ogląda — to wystawa, którą się słyszy, choć dźwięk nie pada ani razu. To doświadczenie, w którym widz staje się instrumentem, a obraz — kompozycją, która rozbrzmiewa w nim długo po opuszczeniu przestrzeni galerii.