O-Twórz Teatr: Między nami dobrze jest

Zapraszamy na wyjątkowe spektakle finałowe – efekt pracy warsztatowej uczestników zajęć teatralnych w Teatrze Muzycznym w Łodzi. Na scenie zobaczymy grupę dorosłych i młodzieży – ludzi, którzy po codziennych obowiązkach wybrali teatr. I właśnie tu odnaleźli emocje, odwagę i radość tworzenia.

Zapraszamy na wyjątkowe spektakle finałowe – efekt pracy warsztatowej uczestników zajęć teatralnych w Teatrze Muzycznym w Łodzi.

Na scenie zobaczymy grupę dorosłych i młodzieży – ludzi, którzy po codziennych obowiązkach wybrali teatr. I właśnie tu odnaleźli emocje, odwagę i radość tworzenia.

To nie są zwykłe spektakle.

To historia o tym, że nigdy nie jest za późno, by wejść na scenę.

To energia, autentyczność i ogromne serce włożone w każdy gest i każde słowo.

Przyjdźcie i zobaczcie efekt tej niezwykłej podróży.

Bądźcie z nami w tym ważnym momencie.

_____

Między nami dobrze jest
Dorota Masłowska

Obsada:
Aleksandra Janczak
Ligia Pawelec
Anna Kostecka
Iwona Rogozińska
Jarosław Kaczmarek
Tomasz Jakubczak
Tomasz Podgórzak

Opieka artystyczna:
Paweł Głowaty

Plakat:
Aleksander Malatyński

Czas trwania:
80 min

Opis:
Nasze małe, nasze stęsknione, nasze wpatrzone gdzieś hen daleko, nasze polskie panoptikum. A w nim zbiór osobowości pozornie wypełniający swoje zadania, chciwie aspirujący do tego, by coś zmienić. Coś wymienić i coś odmienić.
Wpatrzone w nienaturalne formy i z kukiełkową dokładnością animujące swoją rzeczywistość postaci poruszają się po osobliwej baśni sfrustrowanego twórcy i zagubionego rzemieślnika, próbują sprostać światu, który podziwiają, uginając się pod jego niezmierzonym ciężarem.
A wszystko to obserwuje Mała Metalowa Dziewczynka i zadaje pytanie:
Co to chleb?

Stary wielokondygnacyjny budynek ludzki w Warszawie. Mieszkanie jednopokojowe. Dwie pary drzwi – jedne wychodzą na podwórko z pojemnikami na odpady wtórne, zza drugich dochodzi cały czas toaletowy szum, wodne bełkoty, ciurkanie rur. Okno, za którym przetacza się cały czas w bezpośredniej bliskości dzika, wszystkożerna karuzela wielkiego miasta ze swoimi tramwajami, samochodami, klaksonami i przelatującymi po niskim niebie samolotami, od których drży w barku butelka ze zwietrzałym Ciociosanem, drżą misterne piramidy obitych i oblepionych resztkami żywności garnków i garnuszków na kuchence, trzęsie się obraz w wiecznie włączonym telewizorze i syczy i spina się żarówka w żyrandolu. Wnętrze sprawia cały czas wrażenie zbudowanego na pękającej ziemi albo spychanego spycharką.